همانطور که می‌دانیم در عصر جاهلیت، زن بی‌ارزش بود و ارج و قیمتی نداشت. برخی، دختران را در گهواره می‌کشتند یا در خاک زنده به گور می‌کردند؛ زیرا آن را نوعی از ننگ می‌دانستند و در حقیقت در آن جامعه ای که زن بودن گناه بود، پیامبرمان محمد (صلی الله علیه وسلم) برای آن، رحمتی بود.

زمانی که محمد(ص) به رسالت برگزیده شد حق زنان را که سلب شده بود، بازگرداند و فرمود: «إنما النساء شقائق الرجال»، زنان نیمه دیگر مردانند (با آنان برابرند). سپس به خوش‌رفتاری و مصاحبت نیکو با زنان سفارش نمود.
روایت است وقتی که یکی از اصحاب ایشان می‌پرسند: «من أحق الناس بحسن صحابتی؟ فقال: أمک. قال ثم من؟ قال أمک. قال ثم من؟ قال أمک. قال ثم من؟ قال أبوک»

چه کسی از مردم برای نیکی استحقاق بیشتری دارد؟ فرمود: مادرت، پرسید بعد از او؟ تکرار کرد: مادرت، گفت بعد از او؟ دوباره فرمودند: مادرت، آن شخص ادامه داد که بعد چه کسی؟ فرمود: پدرت.
در واقع پیامبرمان برای زن سه حق و برای مرد یک حق قائل شدند.